شرم باد

من متخصص معلولیتهای یادگیری نیستم . ولی دانشجوی معلول زیاد داشته ام. با توجه به این هیجانزدگی های اخیر که خاصیت جامعه فارسی زبانه می خوام یک پرانتز کوچیک باز کنم. ۱۵ درصد آدمها دیسلکسیک هستند و ۱ درصد آدمها اوتیستیک هستند. و هیچکدوم از اینها مانع یادگیری نیست. البته مثل هر معلولیت دیگری درجات داره و هیچ دو نفر مثل هم نیستند. ولی من دانشجوی فوق لیسانس خیلی موفق داشته ام که اوتیست بوده. رفتارهای غیرطبیعی هم نداشته. تماس چشمی هم داشته. پس قصه نسازید. تنها اتفاقی که می افته اینه که اول سال از قسمت معلولیت دانشگاه یک نامه میاد برای استادا که فلان دانشجو اوتیسته و وقت بیشتری لازم داره. پس لکچر نوتها رو باید یک هفته قبل داشته باشه. دوهفته بیشتر وقت برای فرستادن کارش و مقالاتش باید داشته باشه . وقت پایان درس هم هیچی رو از رو تخته پاک نکنین که بتونن بنویسن. همین! اینهمه سینه زدن نداره خودتونو منتر کردین. حتی اگر این خانم بازیگر اوتیست باشه حتما از انواع منزوی کننده ش نیست که تونسته فیلم بازی کنه و در بین جمعیت حاضر بشه. دوباره تکرار می کنم دانشجو های اوتیست من همه رفتار طبیعی داشته اند و تماس چشمی هم دارن. فقط همه چیز با تاخیره. مثلا ازش که سوال می کنی باید سه برابر بقیه وقت بدی تا جواب بدن. بعضی وقتها هم به یک چیزی خیلی گیر می دن. همین. بی خود هر آدم غیر طبیعی که می بینین لیبل معلولیت نچسبونین. اوتیست ها نه کندن نه غیرطبیعی . ارتباط گرفتنشون هم مثل هر آدم انتروورت دیگریه. مثل خود من. خیلی اهل معاشرت و دل و قلوه گرفتن از همکلاسی ها نیستند. دست بردارین از قهرمان سازی یا کوبیدن آدمها. اوتیست بودن هم روضه خوندن نداره. کرامت انسان معلول هم با این سینه زدن های شما آسیب می بینه. به ما گفته می شه به دانشجوی معلول از هر نوعش در کلاس هیچ اشاره نکنین که از بقیه سوا نشن حالا شما هشتگ می زنین و در رسانه اعلام می کنین فلانی اوتیستیکه؟ رفتار غیرطبیعی رو الان کی داره نشون می ده؟ شرم باد. شرم باد واقعا. 

هیچ نظری موجود نیست: