دیروز یک مزدی رو بعد از هیجده سال گرفتم. با یکسری از دوستان رفته بودم هایکینگ معلوم شد که آدم مشترکی رو می شناسیم که من در دوران دانشجویی خودم و دانش آموزی آنها معلم گیتارش بوده ام. وقتی که یکی شان برگشت و با اعجاز و تحسین نگاهم کرد و گفت فلانی خیلی خوب گیتار می زد معلمش تو بودی؟ من مزدم را بعد از سالها گرفتم. این یکی از دلایلی ست که من حالا هم شغل معلمی رو انتخاب کرده ام . از بین آنهمه دانشجوی خل مشنگ کافی است یکی باشد که بعد از بیست سال یک نفر برگردد بگوید فلانی محقق خوبی است یا بهتر از آن دانشمند خوبی ست تو استادش بودی؟ 

هیچ نظری موجود نیست: