بچه بازی

از مستند بچه بازی (به نام آنها فقط نمی رقصند) در افغانستان دو تا نکته هست که غیر از قسمت واضح و مبرهن خشونت علیه کودکان آزارم می دهد. رقص زیبای این پسرها و مردان جوان نمونه دست نخورده و هنرمندانه همان تکانهایی است که ایرانیها - زن و مرد- در مهمانی های خود انجام می دهند. نمونه دست و پا چلفتی و از سر و ته زده . بهانه از دست دادن این رقص های باستانی برای ما حمله اعراب و مسلمانی است. ولی وقتی می بینی که مسلمانان افغانستان چطور زبان و رقص و خیلی رسوم خوبشان را - غیر از بچه بازی بدیهتا - حفظ کرده اند فکر می کنی واقعا آیا اعراب مقصر همه کوتاهیها و از دست دادنهای ما بودند؟
نمونه دوم این است که وقتی آن کودک چهارده ساله شات الکلش را با یک تکان سر به عقب سر می کشید و با خلخالهای پا و تکانهای مکرر و هنرمندانه سینه هایش جلوی دوربین خم می شد ناخودآگاه حافظ و سعدی را می دیدم که در گوشه مجلس منتظرند که بند قبا از این خوی کرده و خندان لب مست بگشایند. 

هیچ نظری موجود نیست: